Categorie: "In the picture"

In the Picture: Cuba Gooding jr.

Eindelijk weer een In the Picture. Geniet ervan. Cuba Gooding jr. brengt altijd een vieze smaak in mijn mond. De man is te sympathiek, heeft een te grote glimlach en heeft te vaak zijn ziel verkocht aan de duivel. Zijn carriere begon namelijk goed. De eerst rol die Cuba kreeg was als klant bij de kapper in Coming to America, prima. Maar zijn grote doorbraak kwam met zijn rol als zwarte jongere in het South Central Los Angeles van John Singleton's Boyz n the Hood (1991). Een rauwe, pure schets van hetgeen de zwarte bevolking in Amerika mee te kampen heeft.

In the picture: Dennis Hopper.

Er zijn personen die alles kunnen. Ze hebben het geluk zoveel talenten van God De Vader te hebben gekregen. Dennis Hopper is een alleskunner op creatief vlak. Hij heeft vorig jaar een expositie in Amsterdam gehad van zijn schilderijen en foto's, hij regisseerde een aantal films, maar bovenal is hij een fantastisch acteur. Hopper is een van mijn helden. De projecten waaraan Hopper meewerkte zijn dan ook niet verkeerd: Easy Rider, Apocalypse Now, Rumble Fish, Blue Velvet, True Romance. Niet slecht, meneer Hopper.

In the picture: Jack Nicholson.

Goede wijn wordt beter met de jaren. Alte Weintradition daarentegen moet zo snel als mogelijk naar binnen worden gegoten, daarna heb je er niets meer aan. Deze regel gaat merkwaardig genoeg ook voor acteurs op. Michael J. Fox heeft een aantal redelijke films gemaakt, maar zijn huidige gedrag is een smet op de goede naam van het acteursgilde. Sommige acteurs groeien. Bill Murray is zo iemand die met de jaren beter wordt. Jack Nicholson heeft dezelfde neiging. Hij speelt niet meer in zo veel films als vroeger, maar het is steeds weer genieten als de bijna 70-jarige acteur op het scherm verschijnt.

In the picture: Wong-Kar Wai.

Zeg het maar eerlijk: je vindt Aziatische films klote. Niks aan de hand hoor. Ik ben het uiteraard niet met die mening eens. Om je te overtuigen noem ik 1 naam: Wong-Kar Wai. Een Chinese regisseur die het stadsleven in Hongkong in bijna al zijn films laat voorkomen. Zijn bekendste film was In The Mood for Love (2000), wat een groot internationaal succes werd. Het Engelse tijdschrift Sight & Sound noemde Wai de meest toonaangevende regisseur van de jaren negentig. Heeft hij toch mooi Tarantino verslagen!

In the picture: Tommy Lee Jones.

Het verhogen van de pensioengrechtigde is creëert in enkele gevallen een win-win situatie. Gandalf zou bijvoorbeeld achter de geraniums moeten plaatsnemen in plaats van orks te bevechten. Soms zou het echter beter zijn voor iedereen als het pensioen verlaagd zou worden naar 60. Tommy Lee Jones is in september 60 jaar oud geworden. Gefeliciteerd, Tommy! Prima gedaan, mooie carrière. Niets meer aan doen. Hier is uw gouden horloge, meneer, wilt u nu even plaatsmaken?

In the picture: Zhang Yimou.

Mao Zedong was geen lieverdje. Wat die Chinezen ook mogen beweren, laat je niet voor de gek houden. Een bewijs van zijn nare trekjes is dat filmmakers niet eens mochten maken wat ze zelf wilden. Tegenwoordig is dat iets veranderd, maar de Chinese regisseur Zhang Yimou maakte films in dejaren tachtig toen er nog volop censuur werd uitgeoefend. De Staat wilde nou eenmaal een verheerlijking van het arbeidersleven. Maar we weten allemaal dat arbeiders naar zweet stinken en dat over die lui dus geen interessante film te maken is.

In the picture: Reese Witherspoon.

We vinden Reese Witherspoon allemaal erg irritant, geef maar toe. Dat bijdehand kind dat met haar betweterige uitstraling flauwe films maakt. Maar, dat alles is schijn. Het is de media waardoor Reese wordt gevormd. Door haar brave gedrag lokt ze een gevoel van afkeur bij velen van u op. Geloof me, achter dat masker van deze onschuldige deerne gaat een groots actrice schuil. Haar grote talent toonde ze al aan de wereld in een film die niemand verder opviel, Freeway (1996), met Kiefer Sutherland. Reese speelde op 20-jarige leeftijd een soort van Roodkapje, maar dan de moderne variant. Je weet wel, een smaatje dat van wanten weet.

In the picture: Matt Damon.

Matt Damon heeft in veel grote Hollywood-producties gespeeld, en ze lfs een Oscarwinnend script geschreven met Good Will Hunting. Ocean’s Eleven en Twelve, The Talented Mr. Ripley, The Bourne Identity en The Brothers Grimm zijn maar een paar voorbeelden van films waarin Matt Damon in een grote rol te zien was. Toch hoor je nooit iemand zeggen ‘ik ga naar die of die film omdat Matt Damon erin speelt. Altijd is het ‘ik ga naar The Brothers Grimm, en daar speelt ook Matt Damon in mee.’ Begrijpen jullie waar ik naartoe wil, lieve toehoordertjes, Matt Damon is geen acteur als Johnny Depp, Brad Pitt of Tom Cruise die een film kunnen dragen, terwijl hij wel veelvuldig in grote producties is terug te zien.

In the picture: Alicia Silverstone.

Een label op iemand plakken is het makkelijkste wat er is. Maar ja, het is ook zo ontzettend handig: je hoeft niet na te denken en weet me teen waar je aan toe bent. Alicia Silverstone heeft er echter genoeg van dat mensen door haar rol in Clueless (1995) het label ‘miss teen girl’ op haar plakken. In een interview zei Silverstone: ,,Tien jaar later zijn er nog steeds mensen die me zien en denken: ah, daar heb je dat schattige meisje uit die leuke film. Zij weten niet dat ik ook een kinderserie heb geproduceerd en op Broadway heb gestaan. Of in een dozijn andere films heb gespeeld. Nou ja, het zij zo. Ik denk dat ik het best aardig heb gedaan.’’ Nou, Alicia, ik denk van niet.

In the picture: Terry Gilliam.

Wie aan Monty Python denkt, denkt aan Woderick, the knights who say ni, NI, en aan de fantasievolle filmpjes. Nou, die korte animatiefilmpjes waren van de hand van Terry Gilliam. In de jaren zeventig hield hij zich vooral met animatie bezig, maar later begon Gilliam ook zelf films te regisseren. De eerste film van zijn hand was Monty Python and the Holy Grail, niet slecht, me dunkt. In zijn films heeft Gilliam altijd dezelfde fantasie gehouden als in zijn animatie's en dat maakt het erg speciaal om naar een Gilliam-product te kijken.