Categorie: "Drama"

2008: het jaar van Oskar Schindler

Elk jaar komt Schindler's List (1993) onvermijdelijk voorbij. Het hoort bij de tijd van de Bevrijding net als Lord of the Rings bij Kerst en The Passion of the Christ bij Pasen horen. Maar dit jaar is er een extra reden om extra aandacht te geven aan Oskar Schindler. Het is namelijk 100 jaar geleden dat de oorlogsheld werd geboren. In Duitsland wordt ter ere van zijn verjaardag een speciale postzegel uitgegeven, terwijl de Tsjechische geboorteplaats van Schindler een grote tentoonstelling wijdt aan hem. Trouwens, als je dit artikel leest, blijkt dat niet iedereen het eens is met de heldenstatus van fabrikant Schindler. Voor wie bovengemiddeld geïnteresseerd is in Schindler en zijn joden, kan vanaf deze week gaan kijken in de oorlogsarchieven in Duitsland, die voor het eerst sinds het eind van de oorlog voor het publiek zijn geopend. Steven Spielberg helpt je met zijn film al een beetje op weg. Schindler's List was de meest spraakmakende en beste film van 1993 en haalde maar liefst zeven Oscars
binnen. De discussie kan gevoerd worden of de film de Tweede
Wereldoorlog of een Hollywood-versie van deze oorlog weergeeft, maar
feit blijft dat een hoop mensen aangedaan waren door de film en dan doe
je het niet slecht. Het verhaal van Schindler's List gaat over Oskar
Schindler (Liam Neeson). Aan het begin van de oorlog denkt hij alleen
aan geld, maar langzaamaan begint hij de gruwelen van deze oorlog in te
zien en begrijpt dat ook hij iets moet doen om het tegen te houden.
Schindler besluit zijn fabriek te gebruiken om joden van de gaskamers
te redden. Schindler's List is bijna helemaal in zwart-wit, de enige
kleuren zijn te zien tijdens de opening en het einde en in de film een
rode jas en wat kaarsvlammen. Schindler's List komt om 20:30 op Net 5.

Larry Flint neemt het op tegen de rest van de wereld

Naast de tv-serie Cheers is de rol die Woody Harrelson in The People vs. Harry Flynt (1996) speelde, een van de meest aansprekende. Hij is daarin het hoofdpersonage
Larry Flynt, een stripclubeigenaar die een eigen pornoblaadje wil
uitgeven. Maar let op, we spreken hier over de jaren zeventig in het
toen ook al conservatieve Amerika. Dat betekent niets minder dan moord
en brand. Iedereen is er tegen dat de Hustler, zoals het pornomagazine
heet, uitkomt. In de film zien we hoe Larry Flynt toch blijft doorgaan
met het uitgeven van zijn vieze blaadje. In voor- en tegenspoed. The
People vs. Larry Flynt wordt vaak geprezen, en dat is gedeeltelijk
terecht, hoewel ik denk dat het verhaal zelf wel vrij simpel is. Een
recht-toe-recht-aan Hollywood film met dat beetje extra. The People vs. Larry Flynt komt om 20:30 op RTL 7.

Hoog bejaardegehalte in Space Cowboys

Al eens ooit 2 uur en 10 minuten door het raam van een bejaardenhuis gekeken? Nee, zoiets doe je gewoon niet. Naast dat het niet netjes is om je te vermaken met het leed van anderen, is het oersaai om vierentwintig bejaarden aan een tafel te zien rummikub-en. Een kleine glimp van die ervaring wordt je vanavond geboden door Space Cowboys (2000). Vier fossielen, in de jaren vijftig bekend als ruimtehelden, wordt gevraagd om nog één keertje hun kunstje te vertonen in outer space. De hoofdrolspelers zijn Clint Eastwood, die ook de regisseur is, Tommy Lee Jones, Donald Sutherland en James Garner. Het 'wij oudjes kunnen er echt nog wel wat van en we zullen de jongere generatie laten zien hoe ze moet acteren'-project is zielig en onnodig kwetsend. Space Cowboys sleept zich voort en voort. De hele film voelt aan alsof alleen bejaarden eraan meegewerkt hebben, zo langzaam gaat ie. Het hele project voelt meer aan als een old boys-network dan aan een film die kan voldoen aan de huidige maatstaven. Waarom moet zonodig bewezen worden dat ook oude mensen nog van waarde kunnen zijn in onze samenleving? Ik geloof het echt wel. Ik heb nog nooit een productieve bejaarde gezien, maar ik geloof jullie. Echt waar, daar hoeven jullie geen film voor te maken die al na vijftien minuten verveelt. Voor degene die nog niet afgeschrikt is, om 20:00 is Space Cowboys te zien op jongerenzender Veronica.

USA en Cuba in de aanval

Kijken naar Thirteen Days is een Discovery Channel ervaring. De film geeft je in een kleine tweeëneenhalf uur een samenvatting van de Cubacrisis. En dat is zeer nuttig, want ik ben zelf van de leeftijd dat ik deze padstelling tussen Cuba, Rusland en the US of A niet heb meegemaakt, terwijl ik er wel van gehoord heb. De spanning over een nucleaire oorlog was in die tijd duidelijk om te snijden! In Thirteen Days (2000) worden je de oren van het hoofd gepraat. Blablablabla. Een aantal kleine actiescènes is alles wat de kijker voorgeschoteld krijgt. Maar toch zijn die gesprekken erg boeiend. Even een korte samenvatting van het verhaal. In 1962 komt een spionagevliegtuig erachter dat er raketten op Cuba aanwezig zijn. John F. Kennedy, president van Amerika, wordt onder druk gezet om Cuba binnen te vallen. Hij wil echter geen nucleaire oorlog ontketenen. Dertien dagen wordt er overlegd wat te doen, terwijl de hele wereld al van het ergste uitgaat. Kennedy kiest ervoor om Cuba aan banden te leggen, maar dat pikken de Russen weer niet. Hoewel we al een groot deel van het verhaal weten, is het toch fantastisch om te zien, te voelen en te horen hoe het geweest moet zijn om in zo´n onzekere tijd te hebben geleefd. Thirteen Days komt om 20:30 op RTL7.

Er is nooit genoeg Happiness


Anderhalve maand geleden nog op tv, maar een goede film kan niet vaak genoeg worden uitgezonden. Dus: de zwarte kijk die Todd Solondz op deze wereld heeft doet mijn hart sneller kloppen. De Amerikaanse burgerlijkheid wordt in zijn films ontmanteld. Solondz heeft een handje naar om zekerheden in het leven om te zetten in een onstabiele factor. Belangrijkste troef daarbij is Het Amerikaanse Gezin, toch de hoeksteen van de samenleving, vooral in The US of A. Happiness(1998) is het meesterwerk van Solondz. Het handelt over de levens van drie zussen. Zus nummer 1, Joy, wijst een huwelijksaanzoek af en is daarna een heel zielige vrijgezel. Haar zus Trish is zo ongeveer een moeder voor Trish, maar haar man Bill houdt niet van vrouwtjes, maar van kleine jongetjes. Bill is psychiater en een van zijn klanten heeft een ongezonde fascinatie voor de derde zus, Helen. Ondertussen hebben hun bejaarde ouders ook niet het meest succesvolle liefdesleven. Wat een familie! Vooral de rollen van Philip Seymour Hoffman als de zieke stalker, Dylan Baker als de pedofiele Bill en  de zielige Jane Adams als Joy zijn een feest om naar te kijken. Een must-see voor iedereen. Happiness komt vanavond om 01:25 op BBC2

Wes Anderson en die vreemde Tenenbaums

Het grootste probleem als je de films van regisseur Wes Anderson probeert aan te prijzen is wat je nu eigenlijk moet zeggen. Films als The Life Aquatic with Steve Zissou, The Royal Tenenbaums of The Darjeeling Limited zijn heel moeilijk in het welbekende hokje te plaatsen, en dat maakt het juist zo de moeite waard om deze films te kijken. Ik had er zelf in eerste instantie ook last van, van die hokjesgeest, ik wilde een komedie, maar echt schaterlachen was er niet bij, ik wilde een drama, maar ook die tranen kwamen niet. De tragische verhaaltjes, de humor die net iets anders is dan normaal maken Anderson anders, maar leg dat maar eens aan je buurvrouw uit. In The Royal Tenenbaums (2001) komt vader Tenenbaum nog eenmaal op bezoek bij zijn drie zonen. Hij is stervende en voelt ineens de behoefte om alles wat hij fout heeft gedaan in het leven recht te zetten. The Royal Tenenbaums komt om 18:20 op RTL7

Het goede meisje heeft het altijd gedaan

Na The Good Girl (2002) heeft regisseur Miguel Arteta geen enkele full-length film meer gemaakt. Wel nog een paar tv-series en korte filmpjes, maar niet het echte werk. Toeval? Mwa, ik denk het niet. Waarschijnlijk vonden de grote producers in Hollywood het naThe Good Girl welletjes voor Arteta. Hoewel de film mijns inziens niet eens zo slecht was, hadden de studio's meer verwacht. Niet voor niets werd de grote arthouse-ster uit Donnie Darko, Jake Gyllenhaal, gecontracteerd om het filmhuis publiek te paaien. The Good Girl is uiteindelijk niets meer geworden dan een leuk filmpje, dertien in een dozijn, je kent ze wel. Uitzichtloosheid laat je dwaze dingen doen. Zo is er de winkelmedewerker Justine (Jennifer Aniston), die maar een saai leven leidt. Als er dan een mooie nieuwe jongen (Gyllenhaal) op de werkvloer te vinden is, weet ze het wel. Maar, de consequenties, nee, daar heeft ze niet over nagedacht. The Good Girl komt om 20:30 op RTL8.

Almodóvar en zijn ervaringen in La Mala Educación

Regisseur Pedro Almodóvar (Todo Sobre Mi Madre, Hable Con Ella)
probeerde met het maken van La Mala Educación van zijn eigen demonen af
te komen. Als klein kind was de Spanjaard getuige van seksueel misbruik
op de school waar hij toen verbleef. Jarenlang heeft hij met het idee
rondgelopen om deze verschrikkelijke ervaringen van zich af te filmen.
Het resultaat is La Mala Educación (2004). Misschien niet de beste film van
Almodóvar, maar wel een indrukwekkende. Het feit dat
de regisseur al aan deze film is durven beginnen, is al een dikke pluim
waard. Hoeveel mensen zouden zulke ervaringen niet het liefst onder het
tapijt schuiven? Het verhaal begint wanneer Enrique, een succesvolle
filmregisseur (niet geheel toevallig uiteraard) bezoek krijgt van ene
Ignacio. Deze acteur blijkt bij Enrique op dezelfde school te hebben
gezeten. Beide zijn ze psychisch, maar vooral seksueel misbruikt door
Pater Manolo én zochten in die tijd (liefdevolle) steun bij elkaar.
Ignacio blijkt een verhaal te hebben geschreven over die tijd en
Enrique besluit het te verfilmen. Alleen vertrouwt hij Ignacio niet
helemaal en gaat op onderzoek uit. La Mala Educación is een
psychologisch drama, maar ook een thriller, wat de film met momenten
wat vreemd maakt. La Mala Educación komt om 00:05 op Nederland 2.

All that Jazz in Chicago

Een grote fan van musicals ben ik niet. Mij maak je niet blij met een kaartje voor Abba: The Musical of Singin in the Rain. Toch vermaak ik me regelmatig met musicals op het filmdoek. Zo vond ik Moulin Rouge erg leuk om te zien, en hetzelfde geldt voor Chicago (2002). Ik verwachtte eerlijk gezegd niet veel van deze film die bekroond werd met zes Oscars, maar het was pure entertainment. Mijn probleem met musicals is het totale gebrek aan een goede verhaallijn en het zingen en dansen dat belangrijker is dan het acteren, en Chicago lijdt zeker aan deze problemen. Maar de liedjes zijn leuk, en het acteerwerk van Queen Latifah en John C. Reilly is fris. Chicago gaat over Roxie Hart (Renee Zellweger) die het wil gaan maken in de entertainmentwereld van de jaren twintig. Daarvoor heeft ze alles over en als haar droom dan in diggelen gaat, dan komt ze in de problemen terecht. Chicago komt om 20:30 op RTL8.

Terug naar de kinderlijke fantasie in Finding Neverland

Toen ik Finding Neverland in 2004 voor het eerst zag, was ik eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld. Omdat het een verhaal is over iemands fantasie verwachtte ik veel special effects, een soort van Big Fish, en die verwachtingen kwamen niet uit. Nu waardeer ik Finding Neverland met terugwerkende kracht een stuk meer. Eigenlijk is de manier waarop regisseur Marc Foster de wereld van James M. Barrie erg simpel en mooi. Pas geleden zag ik een kinderfilm die me aan Finding Neverland deed denken, Bridge to Terabithia, een simpele film die op een prachtige manier de fantasie van twee kinderen vastlegt. Finding Neverland beschrijft hoe Barrie, een onsuccesvolle toneelschrijver, op zijn idee voor zijn wereldberoemde werk Peter Pan kwam. Ik besef dat niet iedereen deze fantasiefilm op waarde zal weten te schatten, maar ik heb er, met terugwerkende kracht, van genoten. Finding Neverland komt om 20:40 op Canvas.