Categorie: "Documentaire"

Christopher Guest presenteert: De Hondenshow

Regisseur Christopher Guest, niet eens een artiestennaam, is vooral bekend van de mockumentaries die hij geschreven, geregisseerd en in gespeeld heeft. Als acteur was Guest te zien als Nigel Tufnel in This is Spinal Tap. Die ervaring nam hij mee en eind jaren negentig en de jaren tweeduizend maakte hij zelf een aantal mockumentaries, films in documentaire-stijl. In 1996 maakte hij Waiting for Guffman over het dorpstheater, in 2003 volgde A Mighty Wind over een folkmusic-reünie. Daartussenin werd in 2000 Best in Show gemaakt. Deze keer duikt Guest in de wereld van de hondenshows. Een aantal eigenaren van prijshonden wordt gevolgd. De interactie tussen de mensen in deze wonderlijke wereld is erg komisch, zeker als je bedenkt dat de meeste dialogen geïmproviseerd zijn. Best in Show won een aantal internationale prijzen, terecht. Lat u meenemen in de wereld van de hondenshow! Best in Show komt om 23:55 op Nederland 2.

Op reis met George W. Bush

Ik kan me voorstellen dat sommige mensen hun buik volhebben van documentaires in de stijl van Michael Moore, grappig en uiterst subjectief. Ikzelf kan er geen genoeg van krijgen, ook Sicko vond ik weer zeer vermakelijk, waarbij uiteraard enige kanttekeningen gezet kunnen worden bij de waarde ervan. Vanavond komt Journeys with George (2002) op tv. Dit is een documentaire die ook licht, grappig en subjectief is. Maar, zoals ik al zei, voor mij is het een aansprekelijke stijl. In Journeys with George volgt docu-maakster Alexandra Pelosi de presidentscampagne van George W. Bush, de eerste van toen hij nog geen president was, maar Gouverneur van Texas. Veel diepzinnige uitspraken worden er niet gedaan, maar we zien Bush wel al in de rol die we de jaren erna nog veel zouden zien: de pias zonder inhoud. Journeys with George komt om 00:35 op Nederland 2.

Michael Moore: ‘Amerika begrijpt mijn humor niet’

Michael Moore heeft altijd wel iets te melden. Zo vertelde hij op het Toronto International Film Festival dat hij succesvoller is in Canada omdat Amerikanen zijn humor niet begrijpen. Omdat hij toch aanwezig was in Canada, besloot hij ook maar direct het Canada's nationale gevoel voor humor te prijzen. Moore zei: ,,Canadezen, jullie zitten anders in elkaar dan wij, aangaande humor. Jullie begrijpen en waarderen ironie en satire…Amerikanen, wij nemen de dingen misschien iets te letterlijk en begrijpen het niet altijd.'' Dat gezegd hebbend: Sicko, Moore's laatste documentaire, heeft An Inconvenient Truth van Al Gore afgelost als de derde meest succesvolle docu ooit. Zijn succesvolste documentaire, Fahrenheit 9/11, is vanavond te zien.

Een Big Mac. Oh, ennuh, Supersize Me meteen even.

Met de komst van documentairemaker Michael Moore (Bowling for Columbine en Fahrenheit 9/11) veranderde het docu-landschap enorm. Waar de filmvorm voorheen een muffig cq. betweterig imago had, omarmde het grote publiek nu wel de non-fictie. Het verschil was de manier waarop de inhoud werd gebracht. Met veel humor, maar vooral met weinig nuance werd aan de wereld verteld wat er allemaal wel niet verkeerd is. Je houdt ervan, of niet, maar het brengt wel de discussie op gang.

Meer dan een nachtmerrie in Darwin’s Nightmare.

Normaal gesproken worden er geen documentaires besproken op deze plek. Fictie, dat willen we zien. Maar in het kader van het IDFA in Amsterdam en voor de goede vrede zal vandaag een uitzondering worden gemaakt. En voor een indukwekkende documentaire, uiteraard. Middelmaat komt er hier niet in. Darwin's Nightmare gaat over het gevolg van de Victoriabaars-visserij in het Victoriameer. Een doffe ellende is het.